صدای     گام هایت    کوبش     دمام     مرگ    من
و  هر  دم یک قدم تا  چوبه ی دار من  است  امشب

تو   مأیوسانه  می پرسی:  "چرا باید...  چرا باید..."
اگر  جز  این  صدایی  هست  تکرار من است امشب

چه    دیوار    بلندی    ساختم     از    خاطرات   تو!
و  هر  خشتی از  این  دیوار  آوار  من  است  امشب

تو   دیگر  نیستی!  این  را  کسی  جدی  نمی گیرد
زمین  و  آسمان  در   کار  انکار   من   است  امشب

گریزی  نیست  وقتی  او  ـ که  نامش را نمی دانم ـ
چنین می تازد و در دستش افسار من است امشب

به    تخدیر   غزل   امشب  به  آرامی   گذشت   اما
به چشمانت  قسم  این آخرین بار من است امشب